Evlilik birliği içinde eşlerden birinin diğerine yönelik ağır saldırı niteliğindeki fiilleri, kanun koyucu tarafından özel ve mutlak boşanma sebepleri arasında sayılmıştır. Eşin hayatına kast edilmesi, ona karşı pek kötü muamelede bulunulması veya onur kırıcı davranışlar sergilenmesi, evlilik birliğini temelinden sarsan ve birlikte yaşamayı çekilmez hale getiren ağır ihlaller olarak kabul edilir. Bu düzenleme Türk Medeni […]

Zina (aldatma), Türk Medeni Kanunu’nda düzenlenen özel ve mutlak boşanma sebeplerinden biridir. Eşlerden birinin evlilik birliği devam ederken karşı cinsten biriyle isteyerek cinsel ilişki kurması, diğer eşe boşanma davası açma hakkı verir. Bu düzenleme Türk Medeni Kanunu’nun 161. maddesinde açıkça yer almaktadır. Zina sebebiyle açılan boşanma davaları, diğer boşanma türlerine göre daha sıkı şartlara ve

Evlilik birliğinin sona erdirilmesi, Türk hukukunda sıkı şartlara bağlanmış ve belirli sebeplerin varlığına dayandırılmıştır. Boşanma davası açılabilmesi için, kanunda düzenlenen bu sebeplerden en az birinin somut olayda gerçekleşmiş olması gerekir. Türk hukukunda boşanma sebepleri, Türk Medeni Kanunu kapsamında düzenlenmiş olup, özel boşanma sebepleri ve genel boşanma sebebi olmak üzere iki ana gruba ayrılır. Bu yazıda,

Yargılama sürecinin en önemli aşamalarından biri, mahkemenin verdiği kararın gerekçesiyle birlikte yazılı hale getirilmesidir. Uygulamada “gerekçeli karar” olarak adlandırılan bu metin, yalnızca sonucun değil, o sonuca nasıl ve neden ulaşıldığının da açıklandığı hukuki belgedir. Başka bir ifadeyle gerekçeli karar, mahkemenin hükmünün dayandığı maddi vakıaları, hukuki değerlendirmeyi ve delil tartışmasını sistematik biçimde ortaya koyar. Türk hukuk

Tensip tutanağı, bir dava açıldıktan sonra mahkemenin dosyayı ilk incelemesi neticesinde verdiği usule ilişkin ilk ara kararları içeren resmi belgedir. Uygulamada “tensip zaptı” olarak da adlandırılan bu belge, yargılamanın nasıl yürütüleceğini gösteren bir yol haritası niteliğindedir. Dava dilekçesinin mahkeme esasına kaydedilmesinin ardından hâkim tarafından düzenlenir ve taraflara tebliğ edilir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 137