Yargılama sürecinde bilirkişi raporları çoğu zaman hükme esas alınan en kritik delillerden biri haline gelmektedir. Özellikle teknik veya uzmanlık gerektiren konularda mahkemeler, bilirkişi görüşüne başvurarak uyuşmazlığı çözmeye çalışmaktadır. Bununla birlikte, her bilirkişi raporunun doğru, yeterli ve denetime elverişli olduğu söylenemez. Uygulamada pek çok dosyada, eksik incelemeye dayanan veya hukuki değerlendirme içeren raporlar nedeniyle hatalı kararlar

Anayasa Mahkemesine yapılan bireysel başvuruların önemli bir kısmı, esasa girilmeden “kabul edilemezlik” kararı ile sonuçlanmaktadır. 27 Şubat 2026 tarihinde kamuoyu ile paylaşılan istatistikler de bu durumu açıkça ortaya koymaktadır. Toplam başvurular içerisinde kabul edilemezlik kararlarının oldukça yüksek bir oran oluşturduğu görülmektedir . Bu tablo, bireysel başvuru yolunun yalnızca haklı olmayı değil, aynı zamanda teknik ve

Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru, temel hak ve özgürlüklerinin kamu gücü tarafından ihlal edildiğini düşünen bireylere tanınmış istisnai bir hak arama yoludur. Bu başvuru yolu, klasik kanun yollarından farklı olarak bir uyuşmazlığın yeniden görülmesini değil, ortaya çıkan sonucun anayasal hakları ihlal edip etmediğinin denetlenmesini amaçlar. Bu yönüyle bireysel başvuru, bir “üst mahkeme incelemesi” değil, hak ihlallerine